‘Alle cadeaus van WAAR vertellen een goed verhaal’

Dat is de eerste regel van het manifest van WAAR. En het klopt, de winkel is gevuld met mooie producten met prachtige verhalen van sociale ondernemers, mensen die de wereld een beetje mooier willen maken. Fantastisch, daarvoor ben ik de winkel bijna 5 jaar geleden begonnen.
Wat ik me toen nog niet realiseerde is dat de winkel zich ook dagelijks vult met mooie verhalen van mensen, klanten die zich zo op hun gemak voelen in de winkel dat ze een stukje van hun leven met mij of met mijn collega’s willen delen. Leuke of grappige verhalen, mooie verhalen, maar ook verdrietige of ontroerende verhalen. Alles komt voorbij.

– Het allerliefste zou je zo’n vrouw een hele hele dikke knuffel willen geven. –

Deze weken is er een stortvloed van verhalen. Iedereen, maar dan ook echt iedereen heeft een verhaal en wil dat ook kwijt.

Zo zijn er al veel docenten. Docenten in het regulier onderwijs maar ook in het speciaal onderwijs (Hoe geef je Nieuwe Nederlanders les als ze geen toegang hebben tot goed internet of een laptop? En hoe leg je ze uit dat ze niet naar school mogen maar wel met elkaar in een AZC wonen?). Ieder met een sterke eigen mening over hoe het systeem nu werkt. Maar die allemaal hun kinderen missen, die keihard werken om iedereen in beeld te houden, te motiveren en te begeleiden.

Maar ook veel ouders, die er even uit willen omdat het soms zo pittig is thuis. Thuiswerken, lesgeven, en ’t beetje gezellig houden en dan ook nog het liefst je principes in de opvoeding blijven volgen zoals bijvoorbeeld niet teveel tv kijken. Alle ballen hoog houden, een flinke uitdaging.

Of een vrouw waarvan haar vriend op de ambulance werkt. Die hierdoor aan het begin staat van de bizarre molen waar mensen die ziek worden in terecht komen. Die soms per werkdag vier keer een schoon pak aan moet, vier keer moet douchen en vier keer de ambulance grondig moet reinigen.

En er is een licht verstandelijk beperkte vrouw, die zich zo buitengesloten voelt, omdat mensen niet meer in zijn buurt willen komen. Het allerliefste zou je zo’n vrouw een hele hele dikke knuffel willen geven maar het enige wat je kan doen is proberen uit te leggen dat mensen ook met een grote boog om mij heen lopen, om iedereen. Dat dat nu de situatie is.

Maar er zijn ook positieve verhalen. Zo vinden de meeste mensen het heel fijn dat alles wat rustiger aan gaat. Dat de rat race waar we normaal in leven even op pauze staat. Dat er dus tijd is om een uitgebreid praatje te maken. Dat de wereld nu gedwongen wordt anders te functioneren en dat dier, mens en natuur wat beter kunnen samenwerken. Dat we van een ‘ik’ naar een ‘wij’ maatschappij gaan. En dat, zoals een klant zo mooi zei, de wereld hopelijk wat bewuster door draait.

De winkel is niet langer alleen maar een plek waar ik fair trade en duurzame artikelen verkoop, het is een plek geworden waar mensen even hun ei kwijt kunnen.

En hoe onbenullig dit ook lijkt, ik heb het idee dat het er toe doet, en dat houdt mij dan weer op de been.

Leave a Reply